
Aan de wortels van de afstamming
In 2010 nam Sifu De Beil deel aan een ceremonie in de Ip Man Tong in Foshan, een symbolische plaats gewijd aan grootmeester Ip Man. Een krachtig moment, beleefd in het hart van de geschiedenis van Wing Chun.
Al bijna dertig jaar is Hongkong veel meer dan een bestemming. Het is een plaats van leren, overdracht en diepe vriendschappen, waar elke reis de banden binnen de Tang-familie versterkt.
Rechtstreeks les krijgen in het appartement van grootmeester Ip Ching is een zeldzaam voorrecht. Deze momenten gaan veel verder dan techniek en weerspiegelen het vertrouwen dat door de jaren heen is opgebouwd.
Tijdens dit bezoek aan de Ving Tsun Athletic Association overhandigde Sifu De Beil, vergezeld door Tang Shun Ping, Belgische chocolade aan grootmeester Ip Ching.
Een eenvoudig gebaar dat respect, vriendschap en de band tussen twee culturen symboliseert.
Samen met Tang Shun Ping de Ip Man Tong in Foshan bezoeken, betekent terugkeren naar de wortels van Wing Chun en het uitzonderlijke erfgoed waarderen dat van generatie op generatie wordt doorgegeven.
“Een afstamming is meer dan een lijst met namen. Ze leeft voort in gebaren, ontmoetingen en jaren die samen worden gedeeld.”
Gedeelde maaltijden nemen een belangrijke plaats in binnen de Chinese cultuur. Ze vormen een natuurlijke voortzetting van het onderricht, waarin gesprekken, herinneringen en waarden op een eenvoudige en authentieke manier worden doorgegeven.
Door de jaren heen zijn deze momenten even waardevol geworden als de trainingen zelf.
Al bijna dertig jaar biedt elke reis naar Hongkong bijzondere momenten binnen de Tang-familie en de afstamming van Ip Man. Ceremonies, demonstraties, graadexamens en ontmoetingen met beoefenaars uit heel Azië getuigen van een levend erfgoed dat van generatie op generatie wordt doorgegeven.

In 2010 nam Sifu De Beil deel aan een ceremonie in de Ip Man Tong in Foshan, een symbolische plaats gewijd aan grootmeester Ip Man. Een krachtig moment, beleefd in het hart van de geschiedenis van Wing Chun.

In 2014 nam Sifu De Beil deel aan een officiële demonstratie in het Yuen Long Theatre in de New Territories van Hongkong. Wing Chun tonen voor een Chinees publiek was een enorme eer en een teken van het vertrouwen van de Tang-familie.

In 2015 werd Sifu De Beil uitgenodigd als jurylid tijdens een graadexamen in Hongkong. Deze verantwoordelijkheid weerspiegelt het vertrouwen van zijn meesters en zijn inzet voor de overdracht van de afstamming.

In 2025 reisde Sifu De Beil met verschillende Belgische leerlingen naar Hongkong voor de viering van 75 jaar onderwijs in Ip Mans Wing Chun / Ving Tsun. Vertegenwoordigers uit China, Hongkong, Thailand, Maleisië en andere landen kwamen samen rond een gedeeld erfgoed.
Ving Tsun is de rode draad van een leven, maar leren betekent ook openstaan voor andere disciplines, methodes en manieren om gevechten te begrijpen. Met de jaren wordt één waarheid steeds duidelijker: er valt altijd meer te leren.
Lang voordat hij Ving Tsun-leraar werd, was elke discipline een kans om te leren. Hung Gar ontwikkelde in het bijzonder kracht, stabiliteit en een dieper inzicht in de lichaamsmechanica.
Andere benaderingen van gevechten ontdekken helpt ook om de eigen discipline beter te begrijpen. Elke ontmoeting verrijkt de reflectie zonder ooit de wortels te vervangen.
Bewust uit de comfortzone stappen is essentieel om te blijven groeien. Ongeacht graad of ervaring valt er altijd iets te leren wanneer men opnieuw leerling durft te worden.
In 2025 begon ik boksen, kickboksen en Muay Thai intensiever te bestuderen.
Na meer dan dertig jaar gewijd aan Ving Tsun voelde ik opnieuw de behoefte om uit mijn comfortzone te stappen.
Deze nieuwe fase vervangt Wing Chun niet. Ze verrijkt mijn begrip van gevechten, beweging en mezelf.
Ontdek dit nieuwe traject →“Een meester is niet iemand die denkt alles te weten. Het is iemand die zijn hele leven blijft leren.”
Bijna tien jaar lang nam Sifu De Beil deel aan talrijke persoonsbeveiligingsopdrachten. Sommige vereisten het dragen van een vuurwapen en vroegen voorbereiding, risicoanalyse, kalmte en discretie.
De taak van een beveiliger is niet om te vechten. Het echte doel is ervoor te zorgen dat er niets gebeurt.
Twee dagen na de aanslagen in Brussel sloot Sifu De Beil zich aan bij het beveiligingsteam dat instond voor de bescherming van het Belgische nationale voetbalelftal.
In een uitzonderlijk gevoelige context was elke verplaatsing onderworpen aan verhoogde veiligheidsmaatregelen. Deze foto, gepubliceerd in de Belgische pers, getuigt van een periode van voortdurende waakzaamheid.
“De beste interventie is vaak degene die niemand opmerkt.”
Wing Chun wordt niet alleen in een kwoon doorgegeven. Het wordt beleefd rond een tafel, in de straten van Hongkong, tijdens verjaardagen, ontmoetingen en eenvoudige momenten die een echte familie vormen.

Elke reis is ook een gelegenheid om lange maaltijden te delen waarbij meesters, leerlingen en families rond dezelfde tafel samenkomen.

Maaltijden verlengen de training. Ze bieden tijd om te praten, te lachen en veel meer dan alleen Wing Chun door te geven.

Nieuwe generaties vinden vanzelf hun plaats. De banden reiken inmiddels over grenzen en generaties heen.

Een maaltijd delen in het restaurant van het Tang-dorp blijft een van de kostbaarste momenten van elk verblijf in Hongkong.
Achter de demonstraties, stages en ceremonies schuilen ook eindeloze reizen, lange maaltijden, grappen, weerzien en lachbuien. Want een familie wordt niet alleen in de kwoon opgebouwd.

Na drie weken bij zijn meesters en familie in Hongkong komt altijd het moment van afscheid. Gelukkig duurt dat nooit lang.

Sommige leerlingen worden vrienden. Sommige vrienden worden familie.

We nemen onszelf niet altijd serieus. En zo hoort het ook.

Een bezoek aan Hongkong zou niet compleet zijn zonder de iconische plaatsen te tonen aan wie met Sifu De Beil meereist. En soms is de mooiste herinnering gewoon een spontane selfie.
“Uiteindelijk herinneren we ons niet alleen de technieken die we leerden, maar vooral de mensen met wie we ze deelden.”
“Foto’s vervagen, herinneringen blijven. Maar wat het meest telt is geen titel, medaille of reis. Het zijn de mensen die onderweg werden ontmoet, de leerlingen die vrienden werden, de meesters die familie werden en de verantwoordelijkheid om door te geven wat ik zelf heb ontvangen.”